شاخه ای بر دار

گربه ای از چینه

سایه کبوتری را تیز دندان می کشد

شب است

نه چندان آرام برای عربده ای بلند.

به تعداد انگشتان دستم پایم تیر خورده است

از سینه چپم شیر حلال

سینه راستم تیر می کشد از ترکش

دینم گره خورده است به بند تنبانم

و بند نافم به جایی از ابلیس

موهای زبانم سیخ می شوند

از بس که گفتم : نرو شهید می شوی آخر

می گویند صد متر دیگر خط مقدم است

اینجا کجاست پس ، عالم الست  ؟

ذهنم فرار می کند

تصمیم گرفته مفقودالاثر شود

کودک نارس سردشت به سس خردل لب نمی زند

این جا صلیب بر عکس هر چه بخواهید هست

و یهودای فله ای

می گویند

دفاع ، مقدس است

ولی

من جنین پیر یک جنگم