به پايان مي رسد امروز هم با يال وكوپالش

به ذهن بي نهايت تنبل و ابلوموف گونه

 تكرار يك فرداي نكبت با ر

تو با اردنگي خشمگين دقايق ها

به مانند شبح هاي سيال روي ديوا ر

آن چنان تكثير انديشه به پاي ذهن آن چنان كند مي راند

كه بي شك انديشه هم در انديشه جان مي داد

به پاس يك دهه يا چند صبر ايوبي

خدا سكوي تنهايي را به ناحق

 نه از روي عدالت

بر  ِ پيدايش رويای ِ وحشتناك ِ خوشحالي

در آن فصل به ناگه برگ ريزان

در آن افتان و خيزان جواني

به تو مي داد

مدالش مايع و رنگين تن اما خوفناك

مثال ِ طوق نامرئي

تو با فريادهاي ِ بي صداي ِ در درون مرده

ويا با نغمه ی زيبا وچندشناك يك ناخن

به روي لذت ِ نقشهاي رنگ و رورفته

مدالت را به سويي پرت

وطوقت به مانند طناب دار بي محكوم

نمي دانست

خدايت در كدامين راه  ؟

ودستانت يخين در پاي ديوار

وپاهايت كه مي رقصند به هر سازي ناكوك و پريشال حال

وافكارت ...

.

.

.

طناب دار!